W związku przypadającą dnia 2. stycznia 2026 roku, 87. rocznicą śmierci Romana Dmowskiego - wspaniałego Polaka i jednoczyciela narodu polskiego, jednego ze współtwórców obozu narodowo- demokratycznego (wszechpolskiego) i sternika samodzielnej polityki polskiej, znakomitego wychowawcy pokoleń Polaków, architekta polskiej niepodległości oraz europejskiego nowego ładu i porządku politycznego (Traktat Wersalski - 1919 rok), oddajemy temu największemu polskiemu mężowi stanu II RP należny hołd i wdzięczność.

Pragniemy wskazać jednocześnie na wielostronny realizm Romana Dmowskiego, na te filary i cechy jego działalności, które odegrały fundamentalną oraz kluczową rolę w skutecznym i umiejętnym wykonaniu zamierzonego wielkiego celu- odbudowaniu Państwa Polskiego.

1. Realizm geopolityczny i pragmatyzm, który z jednej strony odrzucał brak wiary w polskie siły, typowo polskie "chciejstwo polityczne" oraz uległość wobec jednego z zaborców (Austrii), bądź bardzo szkodliwy mesjanizm i romantyzm polityczny oraz "bicie głową w mur" przez kontynuację ideologii powstańczej i insurekcyjnej we współpracy z dwoma zaborcami (Prusami i Austro- Węgrami) przeciwko jednemu (Rosji), a z drugiej strony słusznie przypominał o "królewskim szczepie piastowym" i kazał powracać do cennych korzeni polskości: Pomorza, Wielkopolski i Śląska, aby na ich fundamencie odbudować wielką Polskę. Tylko Polska wielka, to znaczy zjednoczona z ziem trzech zaborów, mogła i może być autentycznie niepodległa, suwerenna i gospodarczo niezależna.

2. Realizm społeczny, który kazał pokonywać bariery postawione Polakom, zarówno przez kordony zaborców, jak przez ugrupowania polityczne i klasowe działające wśród Polaków i ich dzielące: konserwatystów i socjalistów oraz rozpoczął trudny proces łączenia rodaków wszystkich dzielnic i wszystkich stanów, skąd pochodzi nazwa: "obóz wszechpolski". Polacy zjednoczeni wokół prawdziwie narodowych i ambitnych celów, jak uczy historia są zdolni do wielkich, chwalebnych i zwycięskich czynów.

3. Realizm antropologiczny, który przypominał i utrwalał wśród Polaków właściwą hierarchię władz człowieka - gdzie jego wola, uczucia i emocje muszą być podporządkowane ocenie rozumu i logiki, a wszystkie decyzje, zwłaszcza te najważniejsze, dotyczące przyszłości Ojczyzny, muszą być poddane gruntownej i trzeźwej analizie, opartej na rozsądnych, roztropnych, racjonalnych i wyważonych argumentach. Niech tak potrzebny również dzisiaj patriotyzm tryumfu, oparty na rozumie, sumieniu polskim, żelaznych zasadach logiki i odpowiedzialności wypiera konsekwentnie z polskiej rzeczywistości społeczno-politycznej patriotyzm klęski, oparty na zgubnym insurekcjoniźmie, "chorobie na Moskala", romantyzmie, mesjanizmie, emocjach i fatalnych dla nas Polaków obcych podszeptach.

4. Realizm czasu, miejsca i okoliczności, który nakazuje realizować albo wspierać politykę narodową w konkretnych i zmiennych uwarunkowaniach, bez szkodliwego popadania w ahistoryczne formuły i fałszywe dogmaty oderwane od społecznej i geopolitycznej, nieraz brutalnej rzeczywistości.
Polska idea narodowa nie jest sztywnym zapisem reguł z przeszłości, których nie wolno zmieniać, uaktualniać i modyfikować ale żywym, twórczym i ciągle ambitnym zadaniem do realizacji w dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości- tej Romana Dmowskiego, tej dzisiejszej i tej miejmy nadzieję, optymistycznie patrzącej w przyszłość Polski.

5. Realizm aksjologiczny, który przypominał i ugruntowywał wśród Polaków fundamentalną rolę wartości chrześcijańskich w życiu narodowym, wspólnotowym i państwowym. Prawdziwe dobro Polski wymaga budowania przyszłości w oparciu o trwałe i pewne zasady etyki katolickiej. Jak pisał Roman Dmowski: "katolicyzm nie jest dodatkiem do polskości, zabarwieniem jej na pewien sposób, ale stanowi jej istotę".

Jako stowarzyszenie endeckie i słowianofilskie gorąco pragniemy, aby powyższe zasady sformułowane na bazie ogromnych dokonań i zasług Romana Dmowskiego i Narodowej Demokracji w przeszłości, stały się zarazem najlepszymi i najszczerszymi życzeniami kierowanymi pod adresem wszystkich Polaków i naszej kochanej Ojczyzny, na progu Nowego Roku 2026 oraz niezwykle ważnym zadaniem w codziennej, owocnej, wytrwałej i konsekwentnej pracy dla Polski i polskiej wspólnoty narodowej.

Jako środowisko narodowe i wszechpolskie domagamy się od najwyższych władz III RP poważniejszego i bardziej godnego upamiętnienia tego fenomenalnego i wciąż niedocenianego bohatera historycznego, choćby w postaci godnego pomnika. Bez wątpienia Roman Dmowski był najwybitniejszym i największym polskim politykiem całego XX stulecia. Stanowczo uważamy, że jeden jedyny pomnik Romana Dmowskiego w Warszawie - niedaleko od Placu na Rozdrożu, w skali całego kraju to w istocie rzeczy jest przykład jawnej kpiny, pogardy i szyderstwa ze strony obecnych polskojęzycznych polityków demoliberalnych - wszelkich opcji i barw partyjnych.


Zarząd Główny Obozu Wielkiej Polski
Wrocław, 20 grudnia 2025 roku